Μια κουρτίνα...

Παίζει επίμονα Λιδάκη στο πικ απ και το λίκνισμά της μοιάζει να κινείται ανάμεσα στη μέθη και τη λύπη, τη μια να δίνει στην κάμαρα ζωή και χρώμα ζωντανό κι ευθύς να κλείνει στο σκοτάδι που καταπίνει όλες τις σκιές.

Πικρός καφές από ώρα στεγνωμένος στο φλυτζάνι μ’ ένα ψίχουλο πιο δίπλα να’χει παραπέσει, αποδεικτικά από μια «καλημέρα» που δεν ακούστηκε, αλλά και της ώρας που οι σκέψεις τριγυρίζουν αφηρημένες στο δωμάτιο, ξυπόλητες, στο δροσερό το πάτωμα να χαρίζουν τ’ αλλοπρόσαλλο άγγιγμά τους.

Της Κυριακής τα πρωινά τα έχω επιθυμήσει ηλιόλουστα και με χαρούμενες φωνές να ξεπηδούν απ’ τα δωμάτια. Με γέλια που μπερδεύονται μέσ’ στο μυαλό με παιδικά ονόματα και νουθεσίες, προτροπές κι απαγορεύσεις. Με βόλτες και μικρές ανακωχές απ’ της βδομάδας την καθημερινή ρουτίνα.

Γιατί οι αναμνήσεις πίσω απ’ την κουρτίνα που ανεμίζει δεν έρχονται μόνο για να θυμίσουν όσα πέρασαν. Έρχονται και για να ψιθυρίσουν σαν αεράκι πως κάποτε υπήρξαν.

Και καθώς το φως γλιστρά μέσα από τις κεντημένες της κλωστές, η κάμαρα μοιάζει λιγότερο άδεια, σαν να ετοιμάζεται να υποδεχθεί μαζί μας καινούργιες φωνές, άλλα ονόματα, άλλο φως.

Γιατί οι δρόμοι της καρδιάς οδηγούν πάντα στο σπίτι· εκεί όπου μια Κυριακή βρίσκει τη ζεστασιά της και γίνεται ξανά το σπίτι μας.