top of page
Αναζήτηση
  • Εικόνα συγγραφέαΒαγγέλης Βουτσινάκης

Τα ‘πε ο Νταλάρας...

...Και δεν μίλησε αυτή τη φορά με τα τραγούδια του· κρίμα, με τα τραγούδια τα λέει υπέροχα εδώ και πενήντα χρόνια, αλλά, εν προκειμένω, όπως μίλησε και σ’ αυτούς που απευθυνόταν, κάθε άλλο παρά έναν σπουδαίο καλλιτέχνη κι έναν ευαίσθητο άνθρωπο αποκάλυψαν· με απογοήτευσε.


Πιστεύω πως για την ουσία όλων αυτών που ξεστόμισε λίγο - πολύ όλοι συμφωνούμε. Το επίπεδο των περισσότερων «ενημερωτικών» ή «ψυχαγωγικών» εκπομπών είναι πολύ χαμηλό, η θεματολογία απευθύνεται στα κατώτερα ένστικτα του τηλεοπτικού κοινού, το κουτσομπολιό κι η κλειδαρότρυπα αποθεώνονται, οπότε -μοιραία- και τα «ρεπορτάζ» ακολουθούν τους γενικούς κανόνες που εξασφαλίζουν νούμερα και θεαματικότητες.


Κι εδώ που τα λέμε, αν οι εκπομπές αυτές δεν απολάμβαναν υψηλές τηλεθεάσεις και ως εκ τούτου δεν εξασφάλιζαν ικανοποιητικά έσοδα στα ιδιωτικά κανάλια που τις προβάλουν, δεν θα υπήρχε κανείς λόγος για την ύπαρξή τους· έλα μου, όμως, που οι τηλεπερσόνες με τη θεματολογία τους και τον τρόπο που προσεγγίζουν και παρουσιάζουν τα θέματά τους, μπορούν και προσελκύουν ένα διόλου ευκαταφρόνητο τηλεοπτικό κοινό, που για χίλιους δυο λόγους, από την περιέργεια και την ανία μέχρι τον θαυμασμό και την απόλαυση, «καταναλώνει» ό,τι προσφέρουν δωρεάν κι απλόχερα οι τηλεοπτικές επιχειρήσεις.


Κατ’ εμέ, το λάθος του Νταλάρα είναι ότι αυτά -τα σωστά εν πολλοίς επαναλαμβάνω- που ήθελε να πει, τα είπε με λάθος τρόπο απευθυνόμενος σε λάθος αποδέκτες.


Ούτως ή άλλως ως καταξιωμένος καλλιτέχνης βρίσκεται ψηλά στη συνείδηση του κόσμου, αρέσει, είναι αγαπητός, έχει σφραγίσει με τη δουλειά του το Ελληνικό τραγούδι, ταυτόχρονα έχει την κουλτούρα και τις γνώσεις, έχει και τη δύναμη και την εμβέλεια του «ονόματος», της φίρμας, δεν απευθύνεσαι από ‘κει ψηλά, λοιπόν, κουνώντας το δάχτυλο ειρωνικά κι επιτιμητικά σ’ αυτά τα «πιτσιρίκια», που μ’ ένα μικρόφωνο στο χέρι κι έναν καμεραμάν παραδίπλα τριγυρίζουν σαν τις άδικες κατάρες εδώ κι εκεί «ψαρεύοντας» ένα ρεπορτάζ.

Αν «φταίει ο γάιδαρος» δεν «δέρνεις το σαμάρι».


Δεν το κάνεις, γιατί είσαι μέσα στα πράγματα, γνωρίζεις και πώς γίνεται η δουλειά και πώς «στήνονται» αυτού του είδους οι εκπομπές. Δεν ζητάς τον λόγο απ’ αυτούς που δεν έχουν κανέναν λόγο για το προϊόν που φτάνει μέσα απ’ τους τηλεοπτικούς δέκτες σε κάθε σπίτι. Η κάθε «νοστιμούλα» ή «νοστιμούλης» ακολουθούν οδηγίες κι εκτελούν εντολές, αν δεν ήταν αυτοί οι συγκεκριμένοι, αντιλαμβανόμαστε πολύ εύκολα πόσοι άλλοι περιμένουν στη σειρά για ν’ αρπάξουν το μικρόφωνο και μαζί την ευκαιρία να πάρουν τη θέση τους -και τους δρόμους.


Είναι λάθος αυτό το σύστημα, Ok κι εγώ μαζί σου· με το πεντάλεπτο λογύδριο σου μέσ’ στο δρόμο και κάτω απ’ τους «ενοχλητικούς» προβολείς έγινε κάτι; Κατάλαβαν οι «ρεπόρτερς»; Προβλήθηκε ο Τσιτσάνης; Ευαισθητοποιήθηκε κάποιος απ’ τα κανάλια; Μήπως το Ραδιοτηλεοπτικό Συμβούλιο; Κανείς, τίποτα, μόνο ντόρος και σαματάς κι εμείς όλοι που βρήκαμε ευκαιρία ν’ ασχοληθούμε και να πετάξουμε, άλλος υπέρ κι άλλος κατά, την αρλούμπα ή την εξυπνάδα μας στα social media.


Για τα αυτονόητα και τα κακώς κείμενα τής τηλεόρασης -αλλά και τ’ άλλα- ο Νταλάρας κι ο κάθε «Νταλάρας» έχουν, όχι μόνο την δυνατότητα, αλλά και την υποχρέωση, λόγω του ειδικού βάρους που αποκτούν τα λεγόμενά τους, να βγουν δημόσια και να τα στηλιτεύσουν, να τα καταγγείλουν, να κατακεραυνώσουν αρμόδιους κι υπεύθυνους και να ευαισθητοποίσουν -κατά το δυνατόν- μια γενικά αναισθητοποιημένη κι απογοητευμένη κοινωνία.


Όχι, όμως, ευκαιριακά στη δημοσιά και μπροστά σε «παιδάκια» που θα σου πουν στο τέλος κι «ευχαριστώ», αλλά μέσα σε στούντιο και μπροστά σε δημοσιογράφους, σε παραγωγούς εκπομπών, σ’ αρχισυντάκτες, «ενώπιος ενωπίω», μπροστά στις κάμερες και μέσα στα κανάλια, που ολημερίς μας κάνουν μαύρη την ψυχή και βαριαναστενάζουμε...

4 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων

Πότε - πότε...

bottom of page