Γλώσσα λανθάνουσα...

Η δημόσια αναφορά στο 1821 ως 1981 μπορεί να εκληφθεί ως μια απλή λεκτική παραδρομή. Όμως, όταν αυτή προέρχεται από το ύψιστο θεσμικό αξίωμα της χώρας, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα αμελητέο στιγμιαίο λάθος.

Γιατί το 1821 δεν είναι απλώς μια χρονολογία. Είναι το θεμέλιο της εθνικής μας ύπαρξης, η στιγμή του ξεσηκωμού για την Ελευθερία.

Και το 1981 δεν είναι ένας τυχαίος αριθμός· είναι η ιστορική τομή της Αλλαγής. Στις 18 Οκτώβρη, με μπροστάρη τον Ανδρέα Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, η κοινωνία μπήκε δυναμικά στο προσκήνιο, με όρους δημοκρατίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και συμμετοχής.

Η σύγχυση ανάμεσα σε αυτές τις δύο ιστορικές στιγμές, έστω και ακούσια, αναδεικνύει κάτι βαθύτερο: την ανάγκη για απόλυτη επίγνωση του συμβολικού βάρους που φέρουν οι θεσμικοί ρόλοι.

Η Προεδρία της Δημοκρατίας δεν είναι ένας τυπικός θεσμός. Είναι ο θεματοφύλακας της ιστορικής συνέχειας, της θεσμικής ισορροπίας και της εθνικής ενότητας. Και ακριβώς γι’ αυτό, τα πρόσωπα που καλούνται να την υπηρετήσουν δεν μπορεί παρά να επιλέγονται με τη μέγιστη δυνατή σοβαρότητα, ευθύνη και —κυρίως— με ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση.

Οι θεσμοί δεν αντέχουν πρόχειρες επιλογές. Δεν αντέχουν εκπτώσεις. Και δεν επιτρέπουν ασάφειες όταν πρόκειται για την Ιστορία που καλούνται να εκπροσωπήσουν.

Αν κάτι οφείλουμε να κρατήσουμε από αυτό το περιστατικό, δεν είναι το λάθος καθαυτό. Είναι η υπενθύμιση ότι η ποιότητα της Δημοκρατίας μας κρίνεται και από το πώς επιλέγουμε εκείνους που την εκφράζουν.