Διατάζει η καλοκαιρία...

…Διστάζει να καλοσυνέψει ο καιρός. Το καλοκαίρι του ’26 σαν να το σκέφτεται, αισθάνομαι, πώς να έρθει.

Το φαντάζομαι εκεί, πίσω απ’ τις τελευταίες μέρες του Μάη, να βηματίζει σκεφτικό, κοιτώντας πότε προς τη θάλασσα που απλώνεται ανήσυχη μπροστά του και πότε προς τα χρόνια, πίσω που ξεφτίζουν.

Είναι σαν να το βλέπω, καθώς το βλέμμα του γυρίζει στα περασμένα, ν’ ανεβαίνει στο πρόσωπό του ένα πικρό χαμόγελο μ’ εκείνη τη θαμπάδα της νοσταλγίας που θολώνει για λίγο και τη δική μου τη ματιά μαζί. Μπορεί νά ’ναι κι απ’ τη λάμψη του, ίσως.

Πού να πήγανε τα καλοκαίρια της ζωής μου; Τα ψάχνω όπως την καλοκαιρία αυτές τις μέρες, που οι συννεφιές κι οι ξαφνικές μπόρες εναλλάσσουν τη διάθεση και συντηρούν την κακοκεφιά μαζί με τις σιωπές μου.

Ναι, σωπαίνω. Για σκέψου!… Εγώ που δεν έβαζα γλώσσα μέσα κι είχα λόγο για όλους και για όλα. Κι είχα παρέες. Κι είχα βόλτες στα φεγγαρόφωτα και τσάρκες στις παραλίες. Κι είχα χαρά και διάθεση κι ένα χαμόγελο μονίμως για στολίδι.

Μη βιαστείς να πεις πως γεράσαμε κι ότι τα χρόνια μάς πήραν από κάτω.

Ούτε να σκεφτείς πως μου λείπουν άνθρωποι, λέξεις και τραγούδια κι ότι στης μοναξιάς βουλιάζω κάθε βράδυ τη μπερζέρα· δεν είναι αυτό…

…Ίσως να ’ναι όμως.

Δεν θέλω να φανώ ψεύτης στα μάτια σου. Εσύ με ξέρεις. Με διαβάζεις απ’ την καλή κι απ’ την ανάποδη, σαν βουλωμένο γράμμα, τόσα χρόνια.

Κι ούτε μια ανάσα πριν το καλοκαίρι ξεμυτίσει θα ’θελα να παριστάνω τον «ελεύθερο κι ωραίο». Ούτε ελεύθερος υπήρξα ούτε ωραίος.

Με δεσμεύσεις κι εξαρτήσεις πορευόμουνα —επιπόλαια πολλές φορές. Με εμμονές και αγκυλώσεις για ευαγγέλιο. Με θέσφατα και χρησμούς να με μαντρώνουν.

Και να που έφτασα ως εδώ.

Όμως τώρα, λίγο πριν το καλοκαίρι υπερβεί τους δισταγμούς του —που νομοτελειακά θα τους υπερβεί— κι αρχίσει, ένα μόνο θέλω να σου πω αληθινά για μένα.

Όσα καλοκαίρια κι αν έρθουν από δω και πέρα, κανένα δεν θα είναι πια αυτόφωτο, εμπνευσμένο κι αυτοδύναμο σαν καλοκαίρι σε συναυλία του Μικρούτσικου, του Νιόνιου ή του Θεοδωράκη.