top of page
Αναζήτηση
  • Εικόνα συγγραφέαΒαγγέλης Βουτσινάκης

Οι άνθρωποι των τρένων...


...Προσέλκυαν πάντα το ενδιαφέρον μου· ο μηχανοδηγός, ο σταθμάρχης, ο κλειδούχος, αποτελούσαν μορφές στις σιδηροδρομικές πλατφόρμες που κέντριζαν την παιδική μου φαντασία κι όσες φορές τύχαινε να ταξιδέψουμε με τρένο από τον Σταθμό Λαρίσης -προς την Χαλκίδα κυρίως- πάντα φρόντιζα να έχω στο οπτικό μου πεδίο κάποιον απ’ αυτούς και να παρατηρώ με περιέργεια τις κινήσεις του.


‘Εχει άλλη γοητεία το ταξίδι με τρένο, αλλά, δυστυχώς, στη χώρα μας δεν το έχουμε και σε μεγάλη εκτίμηση -για να μην πω καθόλου. Αν δεν ήταν ο Τρικούπης μπορεί να μην είχαμε ακόμα σιδηρόδρομους, και στις μέρες μας, αυτό το τόσο σημαντικό και χρήσιμο για όλες σχεδόν τις άλλες χώρες του κόσμου μεταφορικό μέσο, στην Ελλάδα φυτοζωεί κι είναι εν πολλοίς απαξιωμένο· κι αν δεν έχουν δαπανηθεί τεράστια ποσά για τη δημιουργία δικτύου και υποδομών.


Κι αν η κατάσταση μετά τα νέα δεδομένα που δημιούργησε το νέο δίκτυο κινείται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, τι να πει κανείς για το παλιό σιδηροδρομικό δίκτυο; Παραξενεύομαι κι αγανακτώ πολλές φορές να βλέπω τώρα, μετά τη δημιουργία του νέου δικτύου, πανέμορφα και γραφικά οικήματα των παλαιών πετρόχτιστων σταθμών να έχουν αφεθεί στην τύχη τους, ενώ σε πολλά σημεία η παλιές ράγιες, εγκαταλελειμμένες, να σκουριάζουν αναξιοποίητες για πολλά χιλιόμετρα.


Ξέρω πως ο ΟΣΕ είναι η μεγαλύτερη δημόσια επιχείρηση -άσχετα αν για αμιγώς διαχειριστικούς λόγους «έσπασε» με την οικονομική κρίση σε πέντε ξεχωριστές εταιρείες- οπότε είναι απορίας άξιο, πώς γίνεται αυτός ο «κολοσσός» με τις τόσες δυνατότητες, τις τόσες επενδύσεις και την τεράστια περιουσία να μην αποτελεί από χρόνια το πλέον ασφαλές και αξιόπιστο συγκοινωνιακό [εμπορικό και επιβατικό] μέσο κι ένα κρίσιμο εργαλείο ανάπτυξης για τη χώρα.


‘Ισως κάποιες απ’ τις απαντήσεις στους προβληματισμούς μου να μην βρίσκονται και πολύ μακριά από τον τόπο, που η τύχη το ‘φερε, να βρεθούν τα βήματά μου και να δεθώ μαζί του και μαζί με τους ανθρώπους του με δεσμούς φιλίας και αμοιβαίας εκτίμησης· το παραθαλάσσιο Διακοπτό.


Το Διακοπτό είναι ένας κατεξοχήν τόπος που δημιούργησε ο σιδηρόδρομος και μια κωμόπολη που, εξαιτίας του Οδοντωτού, που έχει την αφετηρία του εκεί, κατοικήθηκε από μεγάλο αριθμό εργαζομένων στα τρένα -οι περισσότεροι πλέον συνταξιούχοι.


Εκεί, λοιπόν, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω από κοντά, τόσο την εξέλιξη των έργων για τη δημιουργία τής νέας γραμμής του τρένου Αθήνα – Πάτρα, όσο και τις εργασίες αναβάθμισης του Οδοντωτού σιδηρόδρομου.


Από την πρώτη στιγμή που γνωστοποιήθηκε το έργο γκρίνιες, διαμάχες, αντιθέσεις και αντιπαλότητες στην ημερήσια διάταξη. Αντί το έργο να ενώσει, με μιάς, λες κι η τοπική κοινωνία διχάστηκε σε βόρειους και νότιους. ‘Ενας καθημερινός αγώνας κι ένα διαρκές πήγαιν’ – έλα στην Καρόλου [έδρα του ΟΣΕ] δημοτικών αρχόντων, τοπικών παραγόντων, φορέων, αλλά και απλών πολιτών.


Ομολογώ ότι το έργο -τουλάχιστον για τα δικά μου δεδομένα και γνώσεις- δημιουργούσε απ’ την αρχή την εντύπωση μιας αξιοπρόσεχτης προχειρότητας, που με την πάροδο -και την πίεση- του συμβατικού χρόνου συνοδευόταν κι από μια οφθαλμοφανή βιασύνη. Τελικά, οι μεγάλες καθυστερήσεις υλοποίησης, οι υφιστάμενες ελλείψεις σε έμψυχο και άψυχο υλικό κι η μέχρι σήμερα χαμηλή αποδοτικότητα, αποτυπώνουν με γλαφυρό τρόπο την -επιτρέψτε μου τη λέξη- τραγική κατάσταση.


Αν όλος αυτός ο «καυγάς» επί τόσα χρόνια έχει γίνει για τρία συν τρία σιδηροδρομικά δρομολόγια από Αθήνα για Αίγιο [με μετεπιβίβαση μάλιστα στο Κιάτο] για ποια ανάπτυξη και ποια διασύνδεση τής Δυτικής Ελλάδας μπορούμε να μιλήσουμε; Τι χρειαζόταν, άραγε, το Διακοπτό όλη αυτή την αναστάτωση; Μήπως για... τις ράγιες «στο Θεό», την υπογειοποίηση ή τη μετατροπή του σταθμού σε στάση; Η Πάτρα ούτε με τα κιάλια δεν φαίνεται κι απ’ ό,τι διαφαίνεται...


‘Ομως, εκεί στο Διακοπτό, υπάρχουν κάποιοι ρομαντικοί «άνθρωποι των τρένων» που, έχοντας «φάει τα τρένα με το κουτάλι», επιμένουν να προσπαθούν και να αγωνίζονται -δεν είναι υπερβολή- για να υποστηρίξουν και να προωθήσουν και να διαδώσουν την ιδέα του σιδηροδρόμου, για να προβάλουν τη σημασία και την αξία του και να ευαισθητοποιήσουν Αρχές και πολίτες γι’ αυτό το «παρεξηγημένο» μέσο.


Συσπειρωμένοι γύρω και με σημείο αναφοράς τον Οδοντωτό Διακοφτού – Καλαβρύτων, δραστηριοποιούνται με έδρα το Διακοφτό κι έχουν κατορθώσει να δημιουργήσουν δίπλα στην αφετηρία του τρένου -αξιοποιώντας μια παλιά αποθήκη την οποία νοικιάζουν από τον ΟΣΕ- ένα μικρό μουσείο για τον Οδοντωτό, όπου εκτίθενται διάφορα αντικείμενα, έντυπα και παλαιές εικόνες και φωτογραφίες. Ταυτόχρονα, οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να πληροφορηθούν ιστορικά στοιχεία και περιγραφές για τα βαγόνια, τη διαδρομή και το Φαράγγι του Βουραϊκού· η είσοδος είναι δωρεάν.


‘Εχουν μείνει λίγοι, κι αυτό είναι το παράδοξο για έναν τόπο που ο Οδοντωτός και τα τρένα είναι η ίδια η Ιστορία του, και αγωνιούν αν θα βγει το νοίκι ή αν θα καλυφθούν τα έξοδα λειτουργίας του Συλλόγου μόνο απ’ τις συνδομές των μελών.


Αυτοί οι «άνθρωποι των τρένων», που από παιδί προσέλκυαν το ενδιαφέρον μου, τώρα απολαμβάνουν τον θαυμασμό και τον σεβασμό μου, γιατί έχουν κατορθώσει τη δουλειά τους, το βιοποριστικό επάγγελμά τους, να το κάνουν μεράκι και τρόπο ζωής, αλλά κι ακόμα γιατί, κάτω από τις σημερινές δύσκολες κοινωνικά συνθήκες τής απομόνωσης, του ατομισμού και της αλλοτρίωσης, επιμένουν να προσπαθούν ανιδιοτελώς να κρατήσουν όρθιες αρχές κι αξίες που βάλλονται πανταχόθεν και απειλούνται από τους ολετήρες του υπολογισμού και των συμφερόντων.


Αν βρεθείτε στο Διακοφτό, είναι βέβαιο ότι εύκολα θα τους διακρίνετε κι είμαι βέβαιος ότι με χαρά θα στηρίξετε το έργο τους αποκτώντας κάποιο από τα καλαίσθητα και ενημερωτικά ημερολόγιά τους· «οι άνθρωποι των τρένων» σας περιμένουν στο Διακοφτό.

4 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων

Πότε - πότε...

bottom of page