Η Πάτρα κι η Δυτική Ελλάδα γενικότερα βλέπουν τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις για τις μεταφορές να προσπερνούν, αλλά τα μόνα που δεν βλέπουν να περνούν είναι τα τρένα.

...Προσέλκυαν πάντα το ενδιαφέρον μου· ο μηχανοδηγός, ο σταθμάρχης, ο κλειδούχος, αποτελούσαν μορφές στις σιδηροδρομικές πλατφόρμες που κέντριζαν την παιδική μου φαντασία κι όσες φορές τύχαινε να ταξιδέψουμε με τρένο από τον Σταθμό Λαρίσης -προς την Χαλκίδα κυρίως- πάντα φρόντιζα να έχω στο οπτικό μου πεδίο κάποιον απ’ αυτούς και να παρατηρώ με περιέργεια τις κινήσεις του. ‘Εχει άλλη γοητεία το ταξίδι με τρένο, αλλά, δυστυχώς, στη χώρα μας δεν το έχουμε και σε μεγάλη εκτίμηση

…Τεμάχιζε την απεραντοσύνη τής γαλήνης ανάμεσα στα λιόδεντρα κι ένας καπνός, κάθε που άλλαζε τη φορά του τ’ αεράκι προς τη θάλασσα, πάσχιζε να δέσει έναν πνιχτό κόμπο στο λαιμό· οι ανθρώπινες φωνές, που, μόλις σταματά ο θόρυβος, πού και πού σκόρπιες ακούγονταν, μαρτύραγαν την παρουσία κι άλλων, η γλύκα όμως τού χειμωνιάτικου μεσημεριού αυτού του Δεκέμβρη κι η ομορφιά των χρωμάτων γύρω, στα δέντρα, στη θάλασσα, στον ουρανό, δεν άφηνε το νου να ξεστρατήσει γι’ αλλού και να εγκα