top of page

Ο χρόνος δεν παίρνει...

Εικόνα συγγραφέα: Βαγγέλης Βουτσινάκης
Βαγγέλης Βουτσινάκης
2 Νοε
διαβάστηκε 2 λεπτά

…Σημάδια αφήνει, ίχνη απ' το πέρασμά του, αποτυπώματα φθοράς, μικρά ή μεγάλα ψήγματα που προδίδουν την παρουσία του όταν πλέον αυτός απουσιάζει στο παρελθόν.


Κι εμείς, λες και μπορούμε να τον ξεγελάσουμε, πασχίζουμε να σβήσουμε τα σημάδια του. Να διορθώσουμε τις ρωγμές, να κρύψουμε τις φθορές, να ξαναδώσουμε στα πράγματα την όψη που είχαν κάποτε. Βάφουμε, επισκευάζουμε, αντικαθιστούμε, ανακαινίζουμε. Κι όπου δεν μπορούμε να επέμβουμε στην ουσία, επεμβαίνουμε στην εικόνα. Το ίδιο κάνουμε, λίγο πολύ, και με τον εαυτό μας.


Αναζητούμε τρόπους να καθυστερήσουμε το αναπόφευκτο, να διατηρήσουμε όσα αλλάζουν, να περισώσουμε κάτι από εκείνο που υπήρξαμε. Σαν να μετριέται ο χρόνος με τις ρυτίδες που καταφέραμε να κρύψουμε ή με τα χρόνια που προσπαθούμε να μη φαίνονται.


Κι όχι πως είναι μάταιο να φροντίζουμε όσα έχουμε. Την υγεία και το σώμα μας, τα σπίτια μας, όσα δημιουργήσαμε και αποκτήσαμε με κόπο. Να επιδιώκουμε συνθήκες ασφάλειας, εμπιστοσύνης και σιγουριάς για εμάς και τους ανθρώπους που αγαπάμε. Κάθε άλλο. Είναι κι αυτό μέρος της ζωής, της ανάγκης μας να την κάνουμε καλύτερη, πιο ανθρώπινη, με λιγότερες δυσκολίες και περισσότερη αξιοπρέπεια.


Μόνο που άλλο είναι να φροντίζεις όσα έχεις κι άλλο να προσπαθείς να κρατήσεις αναλλοίωτα όσα αναπόφευκτα αλλάζουν. Άλλο να επιδιώκεις να ζήσεις καλά κι άλλο να αναλώνεις τη ζωή σου προσπαθώντας να μη γεράσεις.


Γιατί ο χρόνος δεν σταματά επειδή εμείς αρνούμαστε να τον ακολουθήσουμε. Ούτε γυρίζει πίσω επειδή καταφέραμε να εξαφανίσουμε μερικά από τα σημάδια του. Κι ίσως τελικά να μην έχει τόση σημασία το πόσο καταφέρνουμε να τον καθυστερήσουμε, όσο το τι προλαβαίνουμε να ζήσουμε όσο εκείνος περνάει.


Να μη μετράμε μόνο όσα χάνουμε, αλλά κι όσα αποκτούμε. Τις εμπειρίες, τις γνωριμίες, τις φιλίες, τις μικρές και μεγάλες στιγμές που προστίθενται στη ζωή μας. Όσα μάθαμε, όσα αισθανθήκαμε, όσα μοιραστήκαμε. Ακόμη κι εκείνα που μας πλήγωσαν, αλλά μας έκαναν να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας και τους άλλους.


Γιατί υπάρχει και μια ομορφιά που δεν αποτυπώνεται στις φωτογραφίες, δεν διορθώνεται με επεμβάσεις, δεν ανανεώνεται με καινούργια χρώματα. Εκείνη που υπάρχει στις σχέσεις των ανθρώπων, στην ειλικρίνεια, στην εμπιστοσύνη, στην τρυφερότητα. Στην απλή παρουσία κάποιου που ξέρεις πως θα βρίσκεται δίπλα σου όταν τον χρειαστείς.


Ίσως, λοιπόν, αντί να ξοδεύουμε τόση ενέργεια προσπαθώντας να κρατήσουμε τον χρόνο μακριά μας, να άξιζε να διαθέσουμε περισσότερη για να δώσουμε περιεχόμενο στον χρόνο που έχουμε μπροστά μας. Να εξακολουθούμε να σχεδιάζουμε, να δημιουργούμε, να επιθυμούμε, να προσδοκούμε. Να βρίσκουμε λόγους να γελάμε, να συγκινούμαστε, να αγαπάμε. Να μη θεωρούμε πως όσα ζήσαμε είναι αναγκαστικά περισσότερα ή σημαντικότερα από όσα μπορούμε ακόμη να ζήσουμε.


Και να αφήνουμε τα σημάδια του χρόνου να υπάρχουν. Όχι από αδιαφορία ή παραίτηση, αλλά γιατί δεν είναι όλα τα σημάδια πληγές. Κάποια είναι αποδείξεις πως ζήσαμε. Κι άλλα, ίσως τα πιο σημαντικά, δεν φαίνονται καν επάνω μας. Βρίσκονται στους ανθρώπους που συναντήσαμε, σ' εκείνους που αγαπήσαμε και μας αγάπησαν, σ' όσα δώσαμε και σ' όσα εξακολουθούμε να έχουμε να δώσουμε.


Άλλωστε, ο χρόνος δεν παίρνει μόνο. Αφήνει κιόλας.

Σχόλια


bottom of page