top of page
Αναζήτηση
  • Εικόνα συγγραφέαΒαγγέλης Βουτσινάκης

Πότε - πότε...

...Αλλά συχνότερα τις μέρες των γιορτών, έρχονται στο νου εικόνες με αγαπημένα πρόσωπα που δεν βρίσκονται πια κοντά μας· οι αφορμές, ασφαλώς, πολλές αφού για όλους μας αυτές οι μέρες είναι μέρες χαράς, διασκέδασης και συναναστροφής -για τους περισσότερους- με όλη την οικογένεια, με πολλούς φίλους και με ανθρώπους που μας συνδέουν συναισθήματα, οπότε κι η επαφή μαζί τους είναι ευχάριστη.


Μέχρι πριν μερικά χρόνια -πολλά θα έλεγα τώρα που το καλοσκέφτομαι- το εορταστικό «πρωτόκολλο» για τις οικογενειακές μαζώξεις ακολουθούνταν με θρησκευτική ευλάβεια· Χριστούγεννα «στης Στέλλας», δεύτερη μέρα «στη Λεμονιά», Πρωτοχρονιά -και παραμονή- «στη Βαγγελιώ», τα Φώτα έμεναν «ανοιχτά» για καμιά συμπεθέρα -αν ήθελε-, γιατί βλέπεις τα παιδιά μεγάλωναν, δημιουργούσαν οικογένειες κι η ακτίνα του οικογενειακού κύκλου όλο και μάκραινε.


Από μια στιγμή και μετά -το μαρτυρούν άλλωστε κι οι σχετικές φωτογραφίες- ο οικογενειακός κύκλος ήταν αδύνατο να συγκρατήσει, αλλά και το οικογενειακό τραπέζι να συγκεντρώσει -όσα τραπέζια και τραπεζάκια και να πρόσθετες σαν σιδηρόδρομος- όλα τα σόγια που πλέον, σαν επάλληλοι κύκλοι, είχαν δημιουργηθεί· άλλωστε και τα χρόνια κυλούσαν σαν το νερό τα άτιμα.


Μέχρι που και τα εγγόνια μεγάλωσαν, έπαψαν να περιμένουν πώς και πώς ν’ ανοίξουν τα δώρα του ‘Αη Βασίλη και μόλις και μετά βίας περίμεναν την αλλαγή του χρόνου μαζί με την οικογένεια πριν βγουν να διασκεδάσουν με τις παρέες τους.


Κάπως έτσι, το γιορταστικό «πρωτόκολλο» πέρασε στις αναμνήσεις και μαζί, χρόνο με τον χρόνο, κάποιοι απ’ τους πρωταγωνιστές, εμπνευστές και πρώτους διδάξαντες.

Τους θυμηθήκαμε και τους μελετήσαμε αρκετές φορές αυτές τις γιορτές κι είναι αλήθεια, ομολογώ, ότι δεν ήταν η νοσταλγία η πρώτη αιτία, ούτε η αναπόληση εκείνων των χρόνων της νεανικότητας και της ανεμελιάς μας, γιατί τότε θα είχαμε πέσει σε κατάθλιψη και μελαγχολία -βοηθάει σ’ αυτό και το κλίμα των ημερών άλλωστε-, αλλά η διάθεση να τους αισθανθούμε σαν να είναι πάλι μαζί μας, κοντά μας, να αισθανθούν την αγάπη μας, να συμμετέχουν και να ντύσουν, έστω και σιωπηλά, αλλά μ’ ένα αδιόρατο χαμόγελο επιδοκιμασίας στα χείλη, τις μικρότερες πλέον, αλλά τόσο ζεστές κι ευχάριστες οικογενειακές μας συνευρέσεις.


Και το σχολιάσαμε, κι αναρωτηθήκαμε «πώς συμβαίνει;» πώς είναι να είσαι τόσο «ζωντανά» μαζί μ’ αυτούς που νοιάζεσαι κι αγαπάς χωρίς πραγματικά να είσαι· και τότε μπήκε στην κουβέντα -σαν από έμπνευση- το «Now and then» των Beatles, ένα τραγούδι του John Lennon που για περίπου πέντε δεκαετίες παρέμενε «γραμμένο» σαν demo σε μια κασέτα και, χάρη στη σύγχρονη τεχνολογία, αλλά και την αγάπη των φίλων του ο John, ο Paul, ο George και ο Ringo βρέθηκαν για μια ακόμα -τελευταία όμως- φορά κοντά μας.


Ακούγοντάς το, για ακόμα μία -από τις πολλές- φορά, δεν τρέχω μελαγχολικά στο παρελθόν, αντίθετα αισθάνομαι χαρά και συνειδητοποιώ, ότι η έλλειψη που αισθανόμαστε για εκείνους που πραγματικά αγαπάμε και δεν βρίσκονται πια κοντά μας, δεν αναπληρώνεται ούτε από την τεχνολογία, ούτε από τις φωτογραφίες ή κι αυτές ακόμα - ακόμα τις αναμνήσεις, αλλά μόνο από τη δύναμη των συναισθημάτων μας, από την αληθινή αγάπη που έχουμε κλείσει και φυλάμε μέσα στην καρδιά μας γι’ αυτούς...


Κι αυτή είναι διαρκής και παντοτινή κι όχι πότε - πότε.

7 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων
bottom of page