top of page
Αναζήτηση
  • Εικόνα συγγραφέαΒαγγέλης Βουτσινάκης

«Μετρώ τις μέρες...»



«...Μετρώ τις ώρες, μετρώ τα κύματα» τραγουδούσε εορταστικά στην Πλατεία Συντάγματος ο Νίκος Πορτοκάλογλου κι ο Νέος Χρόνος -το 2024- μετρούσε τα πρώτα μόλις λεπτά της έλευσής του στα δύσβατα μονοπάτια των ανθρώπινων και των επίγειων.


Και θαύμαζα τον τραγουδοποιό των «Φατμέ» που σαράντα χρόνια μετά «Το καλοκαιράκι» και το «Μπλέξαν οι γραμές μας» εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό και να σμίγει με τη μουσική του και τη σκηνική του παρουσία τη γενιά μου με τη γενιά των παιδιών μου.


Αν δίπλα σ’ αυτόν βάλεις και τον Διονύση Σαββόπουλο -δεν αναφέρομαι συγκριτικά- που πρωταγωνιστούσε μαζί με πλήθος άλλων επώνυμων καλλιτεχνών σε άλλο κανάλι, είναι ν’ απορείς πώς είναι δυνατόν Πρωτοχρονιά του 2024 να διασκεδάζεις με τα τραγούδια που διασκέδαζες και την Πρωτοχρονιά του 2010 ή του 2000 -για να μην γράψω και παλαιότερα.

Και δεν θα πάω πιο μακριά, γιατί παραδίπλα ακουγόταν το «Ένα λεπτό περιπτερά» από τον Άγγελο και το Στέλιο, τους γιους του μεγάλου Στράτου Διονυσίου και το «Ένα σπίτι καίγεται» από τη Νατάσα Θεοδωρίδου, που -δίχως υπερβολή- επιβεβαιώνουν του λόγου -ή μάλλον- του τραγουδιού μας το αληθές.


Τι τραγούδια παράγονται στη χώρα μας σήμερα;


Μιλάμε για έλλειψη παραγωγής αγαθών στον πρωτογενή τομέα, στις μπάμιες και τα φασολάκια -λόγου χάρη- και για αθρόα εισαγωγή νωπών κρεάτων για να καλύψουν τις ανάγκές της ζήτησης, ιδιαίτερα τις εορταστικές μέρες ή για τη κρίση στον τομέα τής μεταποίησης· με το τραγούδι τι γίνεται;


Τι τραγούδια παράγονται, τι στίχοι γράφονται, τι μελωδίες μπαίνουν στα ραδιόφωνα, στα σπίτια, στις ψυχές; Ποιος σκοπούς σιγοψιθυρίζουμε και με ποιους στίχους διασκεδάζουμε τη μελαγχολία, την απογοήτευση και τη καψούρα μας; Ποια τραγούδια μας ενώνουν, μα θες χαρά είν’ αυτή ή στενοχώρια;


Δεν θέλω να ισοπεδώσω, ούτε να ακυρώσω καλλιτέχνες που προσπαθούν με το ταλέντο και το μεράκι τους, που υπηρετούν με τη συνέπεια και τις γνώσεις τους το τραγούδι, αλλά έχω την αίσθηση ότι όλα έχουν μπει πλέον σε μια «κυμαδομηχανή» και σ’ ένα παμφάγο εσμό συμφερόντων που κανείς δεν έχει τη διάθεση, τη δύναμη ή τη δυνατότητα -καταλαβαίνετε νομίζω τη διαφορά- να παρεκκλίνει και να ξεφύγει από επιταγές και κανόνες που η -λεγόμενη- αγορά υποδεικνύει και υπαγορεύει.


Όλα τα σχετικά με τα τραγούδια και τις μουσικές -κι όχι μόνο, θα έλεγα- κινούνται σ’ έναν περιορισμένο κύκλο εφήμερου και συμβατικού, προϊόντα βιομηχανιών, συμβολαίων, υποχρεώσεων και υπολογισμών marketing, που πολύ απέχουν απ’ αυτά που εγώ ο απλός, ο μέσος ακροατής, έχει ανάγκη ν’ ακούσει και να αισθανθεί και πάλι την καρδιά του να σκιρτά και την ψυχή του ν’ απογειώνεται και ν’ αγγίζει τα επουράνια.


Ίσως να τα βλέπω και κάπως ρομαντικά και παλιομοδίτικα τα πράγματα και να νομίζω ότι όλος αυτός ο θαυμαστός κόσμος τής μουσικής και των τραγουδιών δουλεύει «για την ψυχή τής μάνας του» κι όχι για την επιβίωση και το κέρδος κι ότι όλα λειτουργούν με κριτήρια τη δική μου ανάγκη, τη δική μου ευχαρίστηση, τη δική μου απόλαυση και ψυχική ανάταση.

Μπορεί νά’μαι λάθος.


Αδυνατώ όμως να παραδεχτώ ότι το τραγούδι μας, η ψυχή μας, έχει κλείσει τον κύκλο της μαζί με τα τραγούδια του Σαββόπουλου ή του Πορτοκάλογλου κι όλων αυτών των μεγάλων συνθετών και δημιουργών, που επί πενήντα και πλέον χρόνια συνέδεσαν το στίχο και τη μελωδία με την Ιστορία αυτού του τόπου.


Δεν μπορώ ν’ αποδεχτώ ότι δεν είναι δυνατόν, μέσα στον ορυμαγδό τής παγκοσμιοποίησης, της ιδιωτικότητας και της παραίτησης, να μην ακουστεί μια πρωτότυπη μελωδία, κάτι σαν γνώριμος, αλλά εντελώς νέος, στ’ αυτιά μου ήχος, που να με πηγαίνει, όχι πίσω στην άπονη ζωή ή τα Λαδάδικα, αλλά μπροστά στη δύναμη του πάθους και την κυριαρχία του έρωτα· να με απογειώνει, όχι σαν το Ζεϊμπέκικο τής Ευδοκίας ή τον χορό του Ζορμπά, αλλά σαν την αντίσταση στη μοίρα και τη δραπέτευση απ΄το πεπρωμένο, κάτι που θα περνάει από μένα στα παιδιά μου σαν ελαφρό αεράκι ελπίδας, έρωτα κι αναμελιάς.


Έχω ανάγκη ένα τραγούδι ακόμα απ’ την ψυχή μας νά ‘ναι βγαλμένο...

3 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων

Πότε - πότε...

bottom of page