«...Μετρώ τις ώρες, μετρώ τα κύματα» τραγουδούσε εορταστικά στην Πλατεία Συντάγματος ο Νίκος Πορτοκάλογλου κι ο Νέος Χρόνος -το 2024- μετρούσε τα πρώτα μόλις λεπτά της έλευσής του στα δύσβατα μονοπάτια των ανθρώπινων και των επίγειων. Και θαύμαζα τον τραγουδοποιό των «Φατμέ» που σαράντα χρόνια μετά «Το καλοκαιράκι» και το «Μπλέξαν οι γραμές μας» εξακολουθεί να παράγει πολιτισμό και να σμίγει με τη μουσική του και τη σκηνική του παρουσία τη γενιά μου με τη γενιά των παιδιών μο

Η Ν. δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Χρόνια πριν είχε χειρουργηθεί και τη φιλοξενούσαμε στο σπίτι μας. Η οικογένειά της ζούσε εκείνη την εποχή στο εξωτερικό. Κυριακή απόγευμα πίναμε καφέ χαζεύοντας τηλεόραση, όταν μια όμορφη παρόρμηση για μια βόλτα μ’ έβγαλε έξω απ’ το σπίτι. Η αίσθηση του αέρα από το κατεβασμένο τζάμι απλώθηκε στο πρόσωπο χαρίζοντάς μου ένα δροσερό χάδι ελευθερίας. Σίγουρα κάποιο αδιόρατο χαμόγελο κρυβόταν κάπου στα χείλη. Μόνος με τον εαυτό μου κι η Αττική Οδός