Κάτι βρωμάει...

…Μια δυσοσμία που δεν ερεθίζει τα ρουθούνια ούτε στεγνώνει τον ουρανίσκο. Μια αποφορά αδιαφορίας, βολέματος και παραίτησης. Μια μπόχα που έχει ποτίσει τα δημόσια και σπρώχνει τα ιδιωτικά στην ασφυξία.

Κλείνεις τα παράθυρα κι είναι μέσα. Βγαίνεις στον δρόμο και σ’ ακολουθεί.

Όπου κι αν σταθείς, όπου κι αν κοιτάξεις, είναι εκεί· συμπαγής, επίμονη, απειλητική. Κινείται παράλληλα μ’ έναν κόσμο σκοπιμοτήτων και διευθετήσεων· έναν κόσμο επικοινωνίας που μετρά στις οθόνες χαμόγελα, ποσοστά και ατάκες, σαν να μη συνέβη τίποτα, σαν να μη μυρίζει τίποτα.

Φυσάει απελπισία ο καιρός. Κάνει την ατμόσφαιρα πιο βαριά και τις μέρες πιο επισφαλείς.

Στον πάτο η κανονικότητα γίνεται χειροπιαστή· τη νιώθεις σαν βαλτωμένη σχέση, σαν αδιέξοδη επιλογή, σαν απόφαση ήδη χαμένη. Μια κανονικότητα νοσηρή και θνησιγενής, που σπρώχνει τον χρόνο παρακάτω και τις ζωές στη ματαιότητα.

Κάτι βρωμάει. Όλοι το αισθάνονται, κανείς δεν λέει τι είναι. Γιατί σ’ αυτόν τον τόπο ακόμη κι η σήψη ξέρει να μεταμφιέζεται αλλάζοντας λεξιλόγιο, πρόσωπα, συσκευασίες και βιτρίνα.

Και αντί για απαντήσεις, ραντίζουμε τον αέρα με κολόνιες και αρώματα. Για κάθε μύτη, κάθε γούστο, κάθε προτίμηση· για κάθε γεγονός, κάθε κρίση, κάθε πρόβλημα.

Όποιος κλείνει με τα χέρια τα ρουθούνια, δικό του πρόβλημα. Αυτός θα σκάσει πρώτος.