Να πάρουμε μιαν ανάσα!...

…«Η σκόνη υποχωρεί, αν και η παρουσία της στην ατμόσφαιρα παραμένει, αλλά όχι σε πολύ έντονα επίπεδα» αναφέρεται στις ειδήσεις. Επιτέλους, να πάρουμε μια ανάσα! Αν και «οι συγκεντρώσεις εξακολουθούσαν να επηρεάζουν την ποιότητα του αέρα», μπορούμε να ελπίσουμε ότι σύντομα η κατάσταση θα καλυτερεύσει.

Δυστυχώς, η ίδια εξέλιξη δεν διαφαίνεται ως πιθανότητα στην πολιτική ατμόσφαιρα της χώρας, όπου η «σκόνη» κι ο «κουρνιαχτός» πάνε χέρι – χέρι κι αντάμα με την τοξικότητα και την ένταση. Συνηθισμένο φαινόμενο και χρόνια κατάσταση ιδιαίτερα πριν τις εκλογές -θα μου πεις- αυτό το σκηνικό τής αδιαλλαξίας, της πόλωσης και της ακατάσχετης σκανδαλολογίας.

Αδιάφορο και μακριά από αυτά που -πέρα απ’ την βεβαρημένη κατάσταση στον αέρα- με «πνίγουν» καθημερινά, μίλια μακριά απ’ αυτά που κάθε πρωί με απασχολούν και με προβληματίζουν, έτη φωτός από εκείνα που προσδοκώ και περιμένω για τη ζωή μου από την κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, ξυπνάω και κοιμάμαι μ’ έναν αδιάκοπο καυγά και μια ατέλειωτη ανταλλαγή κατηγοριών και καταγγελιών. Μια νοσηρή κατάσταση, που κάθε άλλο παρά συνθέτει ένα περιβάλλον που μπορώ να υπομένω ή να παρακολουθήσω.

Χρειάζομαι μιαν ανάσα!

Όπως, φαντάζομαι, και χιλιάδες άλλοι άνθρωποι που παλεύουν καθημερινά με μια πραγματικότητα ολοένα πιο πιεστική και ασφυκτική. Με την ακρίβεια που εξανεμίζει τον μισθό και τη σύνταξη απ’ τα μισά του μήνα. Με τα ενοίκια που έχουν γίνει εφιάλτης  για μια ολόκληρη γενιά. Αλλά και με το ΕΣΥ που δοκιμάζεται, με τις συγκοινωνίες και τις μεταφορές που καρκινοβατούν, με την εγκληματικότητα, την παιδική παραβατικότητα, με την ανασφάλεια για το αύριο, με την μια ποιότητα ζωής που διαρκώς υποχωρεί.

Κι όμως, όλα αυτά μοιάζουν να απουσιάζουν από τον πυρήνα της πολιτικής αντιπαράθεσης. Ή, ακόμη χειρότερα, να χρησιμοποιούνται απλώς ως αφορμές για αντιπολιτευτικά πυροτεχνήματα και τηλεοπτικές συγκρούσεις σε πάνελ, πριν χαθούν μέσα στον επόμενο θόρυβο της επικαιρότητας για να εμφανιστούν ως ευρήματα για στιγμιαίο σχολιασμό στις επόμενες δημοσκοπήσεις.

Δεν υποτιμώ τη σημασία των θεσμικών ζητημάτων ούτε των πολιτικών ευθυνών. Κάθε άλλο. Μια δημοκρατία οφείλει να ελέγχει την εξουσία και να απαιτεί διαφάνεια και λογοδοσία. Όταν όμως η πολιτική εξαντλείται αποκλειστικά σε μια ατέλειωτη καταγγελία, όταν η καθημερινότητα των πολιτών εξαφανίζεται πίσω από κραυγές, διαρροές και ανούσιες κοκορομαχίες, τότε κάτι βαθύτερο χάνεται: η ίδια η επαφή της πολιτικής με την κοινωνία.

Και κάπου εδώ βρίσκεται -κατά τη γνώμη μου- η μεγάλη ευθύνη αλλά και η μεγάλη ευκαιρία για το ΠΑΣΟΚ.

Αν πράγματι επιδιώκει να εκφράσει έναν ευρύτερο προοδευτικό και κοινωνικό χώρο, αν θέλει να πείσει ότι μπορεί ν’ αποτελέσει αξιόπιστη εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, οφείλει να χαράξει έναν διαφορετικό δρόμο αντιπολίτευσης· δίπλα στους πολίτες, μαζί με την κοινωνία. Όχι να ακολουθεί μηχανικά τον καθημερινό θόρυβο. Όχι να εγκλωβίζεται σε μια διαρκή ανακύκλωση έντασης που τελικά ευνοεί τους ισχυρούς πόλους του συστήματος. Όχι να εμφανίζεται σαν ένας ακόμη διαχειριστής πολιτικής οργής.

Χρειάζεται να επιμείνει συστηματικά, επίμονα και αδιάκοπα σ’ εκείνα που αφορούν άμεσα τη ζωή των ανθρώπων. Να παράγει και να παρουσιάζει συγκεκριμένες, εφαρμόσιμες και κοινωνικά δίκαιες προτάσεις. Να προβάλει το πρόγραμμά του για τη στέγη, για την ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας, για την ασφάλεια των πολιτών, για την εργασία και τους μισθούς, για τους νέους που αδυνατούν να σχεδιάσουν τη ζωή τους, για την καθημερινότητα στις πόλεις που γίνεται όλο και πιο δύσκολη, πιο ακριβή και πιο απάνθρωπη.

Να υποχρεώνει την κυβέρνηση να απαντά πάνω σε συγκεκριμένες προτάσεις και πραγματικά κοινωνικά ζητήματα. Να μεταφέρει διαρκώς τη δημόσια συζήτηση από τον θόρυβο στην ουσία. Από την τοξικότητα στη λύση. Από την ένταση στην πολιτική.

Ίσως τότε ν’ αρχίσει να ξαναχτίζει και μια στοιχειώδης σχέση εμπιστοσύνης με στους πολίτες. Γιατί σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι μόνο η οργή ή η απογοήτευση. Είναι η κόπωση, η αποστασιοποίηση, η αποστροφή. Είναι η αίσθηση πως τίποτε δεν αλλάζει, πως κανείς δεν ακούει πραγματικά και πως η πολιτική λειτουργεί σ’ έναν κόσμο εντελώς διαφορετικό από εκείνον που βιώνει η κοινωνία.

Γι’ αυτό κι επιμένω: Χρειαζόμαστε μιαν ανάσα! Και στον δημόσιο λόγο.Και στην πολιτική ζωή. Και στην ίδια την καθημερινότητά μας.

Το ΠΑΣΟΚ οφείλει και πρέπει να κάνει τη διαφορά· να μας την προσφέρει άμεσα, τώρα!