top of page
Αναζήτηση
  • Εικόνα συγγραφέαΒαγγέλης Βουτσινάκης

Ιλουστρασιόν...

...Πολτός· άλλη λέξη δεν έχω πρόχειρη για να περιγράψω μονολεκτικά για πώς αντιλαμβάνομαι σήμερα το πολιτικό σύστημα. Πολτός, ένα συνονθύλευμα ανομοιογενών, ετερόκλιτων κι αλληλοσυγκρουόμενων προσώπων, σχέσεων, οργανισμών και συμφερόντων.


Ένα δημιούργημα τής κοινωνικής εξέλιξης που οι θεσμοί που το συναρθρώνουν, αδυνατούν πλέον να συγκρατήσουν τη λειτουργία του μέσα στο καθορισμένο πλαίσιο αρχών, αξιών και ιδεών που αναδύθηκε.


Δεν κρατιούνται ούτε τα προσχήματα.


Η απογύμνωση κι απ’ αυτό το ύστατο «φύλλο συκής» που κάλυπτε τα απολύτως απαραίτητα, για να επιτελούνται -έστω και τελετουργικά- κάποιες απ’ τις βασικές θεσμικές λειτουργίες τής κρατικής μας οργάνωσης, έφερε στο φως, με εντυπωσιακό ομολογουμένως τρόπο, ανεπάρκειες προσώπων, κεχεξίες θεσμών, αγκυλώσεις οργανισμών, ανυπαρξία κοινωνίας πολιτών.


Η οικονομική κρίση δεν ήταν το προανάκρουσμα, η οικονομική κρίση του 2010 αποκάλυψε όλα όσα επιμελώς καλύπταμε επί σειρά ετών κάτω από χαλιά διαφόρων αποχρώσεων· ήταν η επιτομή ανερμάτιστων πολιτικών που στο όνομα τής κομματικής επικράτησης παρέβλεψαν την κοινωνία και τη χώρα στο σύνολό της. Δεν είναι τυχαίο, ότι παραδεχθήκαμε, εκ των υστέρων κι αφού η κρίση είχε προκύψει, λάθη σε επιλογές και αποφάσεις [θά΄ναι άσκοπο ν’ αναφερθώ κι εγώ για πολλοστή φορά στον «νόμο Γιαννίτση», υπάρχουν τόσα και τόσα άλλα...]


Κατ’ εμέ, εκείνο που επιβεβαιώνει με τον πλέον τραγικό, αλλά συνάμα και κατηγορηματικό τρόπο, τη λάθος πορεία που ακολουθούσαμε για χρόνια -αυτά τα χρόνια που ονομάσαμε «μεταπολίτευση» ή πρόσφατα, ελέω της τηλεοπτικής ατάκας, «ΠΑΣΟΚ, ωραία χρόνια»- είναι η αντίδραση του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας απέναντι στο σοκ της οικονομικής κρίσης.


Εκεί, την τραγική εκείνη περίοδο, φάνηκε ότι ούτε το μεν, ούτε οι δε διέθεταν τα αντανακλαστικά ή πολύ περισσότερο τη δύναμη (διάθεση;) όχι να προλάβουν -μη γράφουμε κι ό,τι θέλουμε-, αλλά το σθένος και την ωριμότητα, να δημιουργήσουν από κοινού μια συγκροτημένη αντίδραση· να σταθούν όρθιοι, έστω και τρεκλίζοντας.


Σήμερα, δυο και πλέον δεκαετίες στον 21ο αιώνα, δεν μαζεύουμε τα απόνερα εκείνης της εποχής, ούτε και της οικονομικής κρίσης, συνεχίζουμε ν’ ανακυκλώνουμε τα ίδια δοκιμασμένα υλικά, με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και τους ίδιους ακριβώς δημιουργούς [σ’ ένα ακόμα πιο δυσώδες περιβάλλον].


Είκοσι χρόνια στην ΟΝΕ και δεν έχουμε κατορθώσει να στήσουμε ένα κράτος ικανό να διαχειρίζεται τα οικονομικά του αποτελεσματικά και δίκαια, ένα δημόσιο ευέλικτο κι αποδοτικό, ικανό να εξυπηρετεί τους πολίτες και, τέλος, μια κοινωνία εκπαιδευμένη και με ισχυρή συνοχή, έτοιμη ν’ αξιοποιήσει τα θετικά και ν’ αντιμετωπίσει μ’ επάρκεια τα αρνητικά τής εποχής [τρεχάτε για τις ταυτότητες].


Μας έτυχε ο κορωνοϊός κι η χαλάρωση που προκάλεσε και νομίζουμε ότι η ανάπτυξη «μας πήρε και μας σήκωσε», αμ’ δε, άλλα είναι αυτά που μας «παίρνουν και μας σηκώνουν», η αδυσώπητη και ψυχοφθόρα καθημερινότητα, οι σημαντικές ελλείψεις σε υποδομές, η ανοργανωσιά κι η ανευθυνότητα κράτους και κοινωνίας. Στις μέρες μετράμε όλο και συχνότερα ανθρώπινες απώλειες...


«Τι σκας; Ο καιρός να κυλάει!» με είχε συμβουλέψει, μ' ενδιαφέρον ένας φίλος και μου πρότεινε το ιλουστρασιόν φυλλάδιο υποψηφίου για τις Δημοτικές εκλογές τής προτίμησής του. «Μπροστά!», «Για το Μέλλον!», «Μπορούμε!», «Θέλουμε!», «Μαζί!» λέξεις – κλειδιά, συνθήματα - κλισέ που ανασύρονται κι αξιοποιούνται με την ευκαιρία κάθε εκλογικής αναμέτρησης.


Πόσα χρόνια ακόμα θα κυνηγάμε μαζί και θα θέλουμε να προλάβουμε το μέλλον, αλλά δεν θα μπορούμε -δυστυχώς- να το φτάσουμε, γιατί θα επιχειρούμε να βαδίσουμε και να κυκλοφορήσουμε σε δρόμους παράλληλους, σε δρόμους αποκλίνοντες, σε δρόμους κλειστούς· είτε από δημοτικά έργα, είτε από καταλήψεις κι επεισόδια, είτε από επισκέψεις επισήμων, είτε από τροχαία ατυχήματα, είτε απ’ τον κακό μας τον καιρό.

7 Προβολές0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων

Comentarios


bottom of page