Αποχαιρετώ το καλοκαίρι...

…Έφυγε βιαστικά, ίσως για ν’ αποφύγει τους μελοδραματισμούς που έχουν αυτές οι άβολες περιστάσεις. Μ’ άφησε βραδιάτικα με τα κοντομάνικα ν’ αναζητώ απεγνωσμένα στα συρτάρια ένα φούτερ κι ένα ζευγάρι μακριές κάλτσες. Μια νύχτα λες κι ήταν αρκετή για την ελεύθερη πτώση τής θερμοκρασίας και το πέρασμα σε καθαρά φθινοπωρινές συνθήκες· η βροχή που ακολούθησε ολοκλήρωσε την εποχιακή μετάβαση.

Μπορεί η απότομη αλλαγή να μου προκάλεσε μια μικρή αναστάτωση, όμως το γεγονός ότι αισθάνομαι τον Σεπτέμβρη σ’ όλο του επαμφοτερίζον μεγαλείο -όπως παλιά- μου δημιουργεί και μια εσωτερική ασφάλεια, μια ισορροπία, ότι ο καιρός που έρχεται θα ‘ναι με τη σειρά του πιο ασφαλής κι ισορροπημένος, πιο κοντά στις συνήθειες των εποχών και των μηνών· δίχως Νοέμβριους με βερμούδες και Απρίλιους με χιόνια!

 Θα έλεγα ψέματα, αν υποστήριζα ότι ο απότομος αποχωρισμός δεν μου κόστισε. Θα κορόιδευα τον εαυτό μου -κι εσάς μαζί- αν έγραφα ότι δεν νοσταλγώ ήδη κάποια βραδάκια σ’ έναν θερινό κινηματογράφο ή παίζοντας επιτραπέζια με την χαρούμενη παρέα μας. Ούτε να κρύψω θα’ θελα, επίσης, ότι συλλαμβάνω τον εαυτό μου ξεχασμένο κάποιες στιγμές να βηματίζει ξυπόλητος πάνω στα δροσερά πλακάκια του σπιτιού στη Χίο, ανακαλώντας στη μνήμη αντικείμενα, πρόσωπα και γεγονότα μ’ ένα χαμόγελο «να» πάνω στα χείλη!

Μέσα στην ψύχρα όμως του πρωινού, όπως την αισθάνομαι να εισχωρεί από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα κι όπως η μυρωδιά απ’ το βρεγμένο χώμα δίνει τον τόνο της πρωτομηνιάς, μια έννοια δημιουργείται μέσα μου και ένας φόβος. Μήπως ο χειμώνας κατεβεί ακάθεκτος, συμπαρασέρνοντας απότομα τις μέρες του Οκτώβρη -και του Νοέμβρη ακόμα περισσότερο- πριν καν την 28^η να γιορτάσουμε με παρελάσεις, εμβατήρια και σημαίες και άρον – άρον τα μπουφάν και τα παπλώματα μας αναγκάσει απ’ τα μπαούλα ν’ ανασύρουμε.

Ελπίζω όμως πως ο καιρός την ομορφιά της εποχής -που όλοι νομίζω απολαμβάνουμε- δεν θα θελήσει να χαλάσει, ο χειμώνας θα δείξει… αυτοσυγκράτηση. Θα επιτρέψει ήσυχα να φτάσουμε ως την αλλαγή της ώρας κι όσο πιο πίσω στις σόμπες και τα καλοριφέρ να καταφύγουμε.

Γιατί αλλιώς, εδώ που φτάσανε τα κόστη και τα καύσιμα, νομίζω, γρήγορα αυτές οι μέρες που τόσο απολαμβάνουμε, σαν τα καυσόξυλα στα τζάκι θα καούνε.

Καλό μήνα να ‘χουμε!