Δεν θα πω το κοινότυπο «καλό ταξίδι» , ούτε το σπαραξικάρδιο «καλή αντάμωση», δεν θα πω τίποτε που τον απροσδόκητο αποχωρισμό να υποδηλώνει ή την βαθιά μου θλίψη να φανερώνει, δεν θα πω τίποτα που να μπορεί να πληγώσει πιο πολύ και να λυπήσει, όχι. Μόνο θα πω σ’ όλους, σ’ όλους εμάς, που μιλάμε, γράφουμε, θυμόμαστε, θαυμάζουμε κι εξάρουμε τον άνθρωπο, τη γυναίκα, την πολιτικό, να μην αφήσουμε από αύριο τον χρόνο να σύρει μαζί του στο χτες όλα αυτά τα συγκινητικά, αυθόρμητα κ

Η μουσική του Μίκη Θεοδωράκη σφράγισε στο μυαλό και την καρδιά μου το καλοκαίρι του 1974· το καλοκαίρι που, με την πτώση της δικτατορίας, όρισε την περίοδο που ονομάστηκε Μεταπολίτευση. Οι μέρες που ακολούθησαν την 24η Ιουλίου πλημμύρισαν με τις μουσικές και τα τραγούδια του και τα ραδιόφωνα, σε όλες τις εκπομπές των δισκογραφικών εταιρειών, ο Μίκης και οι συνθέσεις του κυριάρχησαν κι έβαλαν σε κάθε σπίτι πρόσωπα, λόγια και στίχους ως τότε απαγορευμένα, εξόριστα· Ρίτσος, Ελύτ

Το κτίριο του Καπνεργοστάσιου το έχω στο μυαλό μου άρρηκτα συνδεδεμένο με το κτίριο του Εθνικού Τυπογραφείου. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 που επισκέφθηκα πρώτη φορά για υπηρεσιακούς λόγους το εμβληματικό κτίριο της οδού Λένορμαν και γνωρίζοντάς το σταδιακά με την πάροδο του χρόνου, η εικόνα που ρίζωνε μέσα μου ήταν ότι αυτά τα κτίρια θα μπορούσαν να αποτελέσουν δυο αδελφά εμβληματικά σημεία αναφοράς για τον πολιτισμό σε δυο κρίσιμα και παντελώς υποβαθμισμένα εκείνη τη