top of page
Αναζήτηση
  • Εικόνα συγγραφέαΒαγγέλης Βουτσινάκης

Δεν αγαπάω το Χαλάνδρι...



...Περισσότερο από κανέναν σας, ούτε τον σπουδαίο θέλω να παραστήσω και τον ευαίσθητο. Άλλωστε, πολλοί από σας που διαβάζουν αυτές τις γραμμές ξέρετε ότι δεν έχω το προνόμιο να καυχιέμαι σαν «γέννημα, θρέμμα» αυτής της πόλης· απ’ αλλού κρατά η σκούφια μου κι αλλού είδαν το φως τα πρώτα βήματά μου.


Τι θέλω, λοιπόν, και «μπλέκομαι στα πόδια σας» αυτές, μάλιστα, τις περίεργες μέρες, παραμονές δημοτικών εκλογών, και «πού το πάω;», αφού δεν έχω το προνόμιο να βρίσκομαι σε κάποιον συνδυασμό υποψήφιος, οπότε να διεκδικώ κι εγώ μιαν κάποια από τις τις πενήντα και πλέον χιλιάδες ψήφους εκείνων πού ‘ναι γραμμένοι στους εκλογικούς καταλόγους του Δήμου.

Το Χαλάνδρι το γνώρισα και το αγάπησα γιατί... αγάπησα!...


Εκείνο το μπλε λεωφορείο, με το τεράστιο κι αινιγματικό συνάμα «Χ» που φιγουράριζε επιβλητικό στα παιδικά μου μάτια, όταν το πρωτοείδα έξω από τη στάση «Άγιος Σάββας» στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας το 1966, πού να ξέρω ότι μια δεκαετία περίπου μετά θα γίνει το πολυπόθητο μέσο που θα έφερνε «εκείνη» στην Κάνιγγος ή θα έπαιρνε εμένα από ‘κει για το «Άνω Νέο Χαλάνδρι Μεταμόρφωση».


Εκείνα τα χρόνια -περιττεύει να το πω, αλλά θα το γράψω- το Χαλάνδρι ήταν ακόμα προάστιο με όλη τη σημασία που είχε η λέξη για τα μάτια ενός νέου που ζούσε ως τότε σε μια πυκνοκατοικημένη και πολύβουη περιοχή του κέντρου, την Αχαρνών και τον ‘Αγιο Παντελεήμονα.


Μονοκατοικίες, διώροφα, ελεύθεροι χώροι, οικόπεδα και αλάνες, ατέλειωτες αλάνες με πεύκα, ελιές, αμυγδαλιές και κάποια περιβόλια, ειδικά όταν το λεωφορείο έπιανε τη Δουκίσσης Πλακεντίας, που ήταν -φυσικά- με μια λουρίδα κυκλοφορίας σε κάθε κατεύθυνση κι ακολουθούσε παράλληλα τις γραμμές του «Μουτζούρη», του τρένου προς το Λαύριο, που ακόμα ήταν εμφανείς και ορατές ανάμεσα στην Παλαιολόγου και την Παπανικολή.


Άμα έστριβες από το τέρμα των λεωφορείων -του «Χ» που λέγαμε- στην οδό Αττικής προς τη Φραγκοκλησιά στην Πεντέλης [προς το γήπεδο] βρισκόσουν σ’ έναν άλλο τόπο. Πιο πολύ θύμιζε χωριό, παρά προέκταση του Χαλανδρίου και τις παρυφές των Βριλησσίων. Η δε οδός Αττικής, στο τέλος τής σημερινής Αγίου Αντωνίου [στο φούρνο του «Τάσου» για όσους θυμούνται] με την πρώτη μπόρα μετατρεπόταν σε μιαν απέραντη λίμνη που οι λιγοστοί κάτοικοι τής περιοχής χρειάζονταν... βάρκα για να περάσουν.


Η κεντρική Πλατεία [που δεν είναι ακριβώς «Πλατεία» αλλά καταλαβαινόμαστε...] με τα εμβληματικά μαγαζιά της -ο «Κανάρης» μου ‘χει μείνει!- απ’ τη μια με τους καφέδες, τα παγωτά, τα ρυζόγαλα, τους λουκουμάδες και την πολυκοσμία και την εκκλησία απ’ την άλλη με τα άλλα, τα εμπορικά· το φωτογραφείο του Μητρόπουλου, το μαγαζί με τα στερεοφωνικά, το ουζερί του Θωμά, το βενζινάδικο στη γωνία.


Τα σκαλιά του Αγίου Νικολάου τ’ ανέβηκα ελεύθερος και τα κατέβηκα παντρεμένος!...

Δεν τα γράφω με νοσταλγία, ούτε για να κάνω επίδειξη παρατηρητικότητας και μνήμης, αλλά για να συνειδητοποιήσω και να χωνέψω -για μια ακόμα φορά- τις τεράστιες αλλαγές που έχουν συμβεί τις προηγούμενες δεκαετίες στην πόλη, στην πόλη μας.


Το αναφέρω γιατί, πολλές φορές, παίρνω το μετρό απ’ το σταθμό «Χαλάνδρι», περπατάω στο πάρκο τής Αττικής Οδού, κατεβαίνω τη Σωκράτους προς το κέντρο ή στρίβω δεξιά στην Ολύμπου, πίνω καφέ σε κάποια καφετέρια στον πεζόδρομο τής Ηρακλείου, βγαίνω στην Αττική Οδό απ’ την Λεωφόρο Πεντέλης, πηγαίνω στην εκκλησία τής Μεταμόρφωσης ή τής Ευαγγελίστριας και το θεωρώ φυσικό και δεδομένο, όπως, φαντάζομαι και πολλοί άλλοι, ενώ για πολλά απ’ αυτά τα σημεία -όπως και για άλλα πολλά- γνωρίζω, όχι μόνο την ιστορία, αλλά και τις κοπιώδεις προσπάθειες και τους ανθρώπους που οραματίστηκαν, πρότειναν, διεκδίκησαν και τελικά πέτυχαν την πραγματοποίηση αυτών των έργων που συναποτελούν μαζί μ’ όλα τ’ άλλα το Χαλάνδρι του 2023.


Γνωρίζω από πρώτο χέρι, ότι τότε για ν’ ανοίξει ένας δρόμος ή να δημιουργηθεί ένα σχολείο χρειάζονταν κάποιοι απ’ τους ενδιαφερόμενους να λιώσουν σόλες πηγαινοερχόμενοι σε υπουργεία και γραφεία αρμοδίων. Απαιτούνταν υπομνήματα επί υπομνημάτων και ώρες ατέλειωτες σε προθαλάμους ιδιαιτέρων και βουλευτών μέχρι να επιτευχθεί ο σκοπός και να υλοποιηθούν στοιχειωδώς βασικά έργα υποδομής για την πόλη.


Η συλλογική προσπάθεια κι η συνεργασία μέσα από τους Εξωραϊστικούς και άλλους Συλλόγους είχε ουσιαστικό έργο και περιεχόμενο κι απαιτούσαν χρόνο και χρήμα απ’ την τσέπη πολλές φορές εκείνων που συμμετείχαν· δεν περιορίζονταν, όπως σε πολλές περιπτώσεις σήμερα- στην κατάθεση στεφανιού κάθε 25η Μαρτίου κι αναμνηστική φωτογραφία για τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης [α! Και το στεφάνι το πλήρωναν κατά κανόνα απ’ το ταμείο του Συλλόγου κι όχι απ’ το ταμείο του Δήμου]


Είχα την τύχη να γνωρίσω και να μάθω πολλά από πολλούς ακούραστους κι ενθουσιώδεις ανθρώπους, που η δράση τους συνέβαλε τα μέγιστα στη δημιουργία του Χαλανδρίου. Αυτοί οι ανώνυμοι για τους πολλούς άνθρωποι στις γειτονιές του Χαλανδρίου από την Αγία Βαρβάρα και τη Μαρμαριώτισσα μέχρι την Τούφα και το Πάτημα κι από κοντά φιλότιμοι κι εργατικοί τοπικοί παράγοντες και δήμαρχοι, αθόρυβα, υπομονετικά κι επίμονα συνέβαλαν στην ανάπτυξη του προαστίου που ζούμε.


Τα λάθη; Άπειρα! Τα στραβά; Χωρίς τελειωμό!... Είναι εύκολο όμως να κάθεσαι και να κρίνεις εκ του ασφαλούς. Είναι βολικό να μην έχεις την ευθύνη· να λες «όχι» σε όλα. Γι’ αυτό χαίρομαι όσους εξακολουθούν να συμμετέχουν, σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς, στους συνδυασμούς και στις εκλογές· ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους. Χαίρομαι, γιατί η πόλη για να ζήσει και να προοδεύσει πρέπει να έχει συνέχεια, να έχει κοντά της, δίπλα της, τους ανθρώπους της κι όχι μόνο έναν δήμαρχο και, άντε, πέντε-έξι γύρω του που να τρέχουν «σαν τον Βέγγο» [και ν’ ακούνε και τα «εξ αμάξης»!]


Ο Πέρκιζας, ο Παττακός, δήμαρχοι που θα θυμάμαι -και που στα μάτια μου στέκονται ψηλά, γιατί έδρασαν και δημιούργησαν σε πολύ πιο δύσκολες εποχές και χρόνια απ’ ό,τι σήμερα-, βρίσκονταν μέσα στην τοπική κοινωνία, σε συλλόγους, σε συμβούλια κι επιτροπές, μέσα στον κόσμο, άλλοτε συμφωνώντας κι άλλοτε διαφωνώντας και συγκρουόμενοι, κατόρθωσαν με συλλογικότητα κι επιμονή, βήμα – βήμα, ν’ ακολουθήσει το Χαλάνδρι τον δρόμο της ανάπτυξης και της προόδου.


Σήμερα τα πράγματα είναι πιο «τεχνοκρατικά» -και πιο αδιάφορα θα συμπλήρωνα. Οι δημοτικές Αρχές έχουν στη διάθεση τους περισσότερες γνώσεις και καταλληλότερα εργαλεία [επιστημονικά και οικονομικά] για να φέρουν με επάρκεια σε πέρας το έργο τους. Η διάθεση και το μεράκι, πιστεύω, ότι από ‘κει και πέρα κάνουν τη διαφορά και το «ψάξιμο» για το κάτι παραπάνω. Θαύματα στις μέρες μας δεν γίνονται, αλλά το να μην πνιγεί ο Δήμος σου απ’ τα σκουπίδια ή απ’ τα νερά -στην κυριολεξία- πολλές φορές μοιάζουν με σύγχρονα θαύματα.


Μια τελευταία κουβέντα, λοιπόν, σαν παλιός Χαλανδραίος κι εγώ πλέον -τα δικαιούμαι πιστεύω και το θεωρώ τιμή μου- προς τους υποψήφιους των συνδυασμών: Μην αφήσετε την ευκαιρία τής συμμετοχής σας να πάει χαμένη. Μην χαθείτε από τα κοινά τα επόμενα πέντε χρόνια μέχρι τις επόμενες δημοτικές εκλογές. Διατηρείστε τις επαφές και τις σχέσεις σας με τους γείτονες, τους φίλους, τους γνωστούς που συζητήσατε τα προβλήματα τής πόλης αυτή την περίοδο και ζητήσατε την ψήφο τους· δεν έχει σημασία αν δεν επιτύχετε την εκλογή σας.


Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης σας προσφέρουν πολλές δυνατότητες αξιοποιήστε τες! Μην ξεχάσετε μόνο, ότι την ανθρώπινη διαπροσωπική επικοινωνία κι επαφή κανένα «like» δεν την υποκαθιστά· βγείτε, συναντηθείτε, μιλήστε, ψωνίστε και πιείτε κανέναν καφέ ή μια μπίρα σ’ ένα μαγαζί τής γειτονιάς -υπάρχουν [Δόξα τω Θεώ] τόσα πολλά και τόσο όμορφα και στις γειτονιές του Χαλανδρίου!


Και για ένα να είστε σίγουροι -σας το εκμυστηρεύεται ένας... «παλιός»- εκεί, μεταξύ καφέ, μπύρας ή τσίπουρου, θα έχετε την ευκαιρία, να χαλαρώσετε, να ανανεωθείτε, αλλά και να μάθετε, όχι μόνο τα παλιά, αλλά κι όλα τα νέα!... Πιστέψτε με!

1 Προβολή0 Σχόλια

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων
bottom of page