Αναζήτηση
  • Βαγγέλης Βουτσινάκης

Ο... άσφαλτος Δήμαρχος


Δεν γνωρίζω σε ποιον Δήμο κατοικεί ο κύριος Τάκης Θεοδωρόπουλος. Μικρή σημασία άλλωστε θα είχε, εφόσον ο λόγος του σχολιασμού μου δεν άπτεται κάποιου αμιγώς τοπικού ή προσωπικού θέματος. Τον γνωρίζω όμως από τα βιβλία και την τακτική αρθρογραφία του, αλλά κι απ’ το ιδιαίτερα καυστικό και ενίοτε «αιρετικό» -τολμώ να γράψω- ύφος της γραφής του.


Αναφέρομαι στις απόψεις που διατύπωσε μέσω της εφημερίδα «Η Καθημερινή» στις 15-5-2021 υπό τον τίτλο: «Ο άρχων του Χαλανδρίου και η Χαμάς». Ένα κείμενο που, όσο καλοπροαίρετα και καλόπιστα αν προσπάθησα να το προσεγγίσω, όσο κι αν επιχείρησα να το εντάξω σ’ εκείνες τις απόψεις του που γράφονται για να προβληματίσουν ή να προκαλέσουν γόνιμη συζήτηση, δεν κατέστη δυνατόν. Μόνο θλίψη και απογοήτευση μου προκάλεσε, αλλά συνάμα κι ένα έντονο συναίσθημα αγανάκτησης.


Ρηχή και εν πολλοίς άδικη κριτική με αφορμή την πρωτοβουλία της Δημοτικής Αρχής του Χαλανδρίου, να υψώσει τη σημαία της Παλαιστινιακής αρχής έξω από το Δημαρχείο. Κριτική που συνοδευόταν κι από έναν εσμό απαξιωτικών και μειωτικών σχολίων ως προς τις καθ’ ύλην αρμοδιότητες και δραστηριότητες του Δημάρχου, η οποία εν τέλει κατέληγε σ’ ένα προκλητικό -κατ’ εμέ- κρεσέντο κομματικοποίησης του όλου θέματος.


Δεν επιθυμώ να αναφερθώ στην ουσία του θέματος, ούτε για την έπαρση της σημαίας, ούτε για το ρητορικό ερώτημα αν «οι Χαλανδραίοι συμπαρίστανται στον αγώνα της Χαμάς». ‘Οσο γραφική ή συμβολική θα μπορούσε να θεωρεί κανείς την πρώτη, άλλο τόσο αστείο ή υπερβολικό πιθανόν να θεωρεί το δεύτερο.


Ούτε αυτόκλητος υπερασπιστής κάποιου θα ήθελα να ξεφυτρώσω εκεί που δεν με σπέρνουν. Τόσο ο Δήμαρχος Χαλανδρίου έχει αποδείξει, ότι έχει την ιδεολογία και τις αξίες του, αλλά «δεν μασάει» τα λόγια του, όσο κι ο κύριος Θεοδωρόπουλος, εκφραζόμενος δημόσια, υπηρετεί με συνέπεια και σταθερότητα τις αρχές και τις πεποιθήσεις του.


Διακρίνω όμως μια τεράστια ποιοτική διαφορά μεταξύ των δύο. Μια διαφορά που είναι κρίσιμη και συνάμα επικίνδυνη -κατά τη γνώμη μου- για την κοινωνία μας.


Η διαφορά αυτή έγκειται στο γεγονός ότι η έπαρση της σημαίας σαν γεγονός, μπορεί να ξενίζει, να ερεθίζει, να προκαλεί -αν θέλετε- αλλά, τελικά, τι παρήγαγε; Μια αντιπαράθεση στο δημοτικό συμβούλιο ή κάποια σκωπτικά ή πικρόχολα σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Διατάραξε μήπως τις Ελληνο-ισραϊλινές σχέσεις ή καλλιέργησε μήπως αισθήματα αντιπάθειας ή μήπως οι κάτοικοι του Χαλανδρίου, αλλά και όλης της Ελλάδας, θα αρνούνταν, εφόσον -ο μη γένοιτο- χρειαζόταν να προσφέρουν περίθαλψη και φροντίδα «στον δοκιμαζόμενο πληθυσμό της Λωρίδας της Γάζας»;


Τουναντίον, η «έπαρση», ο λόγος που εκφέρεται από το κείμενο των απόψεων για τον «βλαχοδήμαρχο» και «το ανάκτορο της επικρατείας του» θα μείνει εκεί, τυπωμένο ες αεί, να με προσβάλει και να με προκαλεί ως άνθρωπο, ως πολίτη και -γιατί όχι;- ως δημότη Χαλανδρίου. Θα εξάπτει το θυμικό των «λογικών» πέραν των μη ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή ΣΥΡΙΖΑ και θα ρίχνει έξτρα παρθένο ελαιόλαδο στον άσβεστο λύχνο του διχασμού, του κομματισμού και της μισαλλοδοξίας.


Πιστεύω, λοιπόν, ότι αν έχουμε και κάτι άλλο να επεξεργαστούμε -για να υπαινιχθώ και το άρθρο της Κυριακής 16-5-2021- και να μελετήσουμε στην παρούσα συγκυρία, αλλά και στο άμεσο μέλλον, είναι πώς θα κατορθώσουμε να απελευθερωθούμε από τα ασφυκτικά τείχη των κομματικών και παραταξιακών αγκυλώσεων, πώς θα επιτύχουμε να υπερβούμε τις περιχαρακώσεις και τα συμπλέγματα ελιτιστικών και ταξικών αντιλήψεων και συμπεριφορών και πώς το ύφος εκείνων που εκφέρουν δημόσιο λόγο, θ’ ανοίγει υπομονετικά κι επίμονα ασφαλτοστρωμένους δρόμους συνεργασίας και συνεννόησης, που θα ανέχονται και θα χωρούν ακόμα κι όποιον -έστω και εμμονικά- θεωρεί ότι είναι άσφαλτος.

Πρόσφατες αναρτήσεις

Εμφάνιση όλων