Περπατώ δυο – τρία βήματα πίσω της, συνηθισμένες διαδρομές που η ερημιά των δρόμων μεταμορφώνει σε αγνώριστες, απόκοσμες. Βλέπανε καμιά ταινία πιο παλιά τα παιδιά με παγκόσμιες καταστροφές, ιούς και εξωγήινους και τα πείραζα: «Τι βλακείες βλέπετε. Δεν γίνονται αυτά» . Περπατώ Σαββατόβραδο πίσω απ’ το σκυλί μου, τη Νούκα, και σκέφτομαι τι βλακείες έλεγα. Κάποια παράθυρα είναι ήδη φωτισμένα, κάποια άλλα κλειστά, σκοτεινά. Από κάπου ακούγονται πού και πού λέξεις «μαμά!» , «εδώ»