Δεν έκανα ταξίδια μακρινά. Τον χρόνο τον ταξίδεψα όμως με την ψυχή μου· πότε κρατώντας την με τρυφερότητα και λαχτάρα και πότε νοιώθοντάς την ν’ ανεβαίνει ίσαμε το στόμα. Είχε πολύ εσωτερικότητα και μεγάλη πυκνότητα ο χρόνος το χρόνο που φεύγει. ‘Ωρες απλωμένες σε μέρες γεμισμένες με σκέψεις, με εικόνες, με λέξεις, με διλήμματα, με συναισθήματα, αλλά και λεπτοδείκτες μαρμαρωμένοι βασιλιάδες κάποια Σαββατοκύριακα μποτιλιαρισμένα σε δρόμους σιωπής. Είχε ματιές ανφάς και προφίλ