...Είναι άχαρη και μελαγχολική διαδικασία, σηματοδοτεί κάθε χρόνο και τυπικά το τέλος της εορταστικής περιόδου κι οριοθετεί ουσιαστικά την επιστροφή στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα· οι χαρτόκουτες με τα Χριστουγεννιάτικα επιστρέφουν στις αποθήκες, οι πλατείες κι οι δρόμοι χάνουν την πρόσκαιρη φαντασμαγορία και λάμψη τους κι οι μαθητές επιστρέφουν στις σχολικές αίθουσες. Μόνο οι αναμνήσεις μένουν κι οι -απαραίτητες στην εποχή μας- φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γ

...Σαν ο χρόνος να επιταχύνει το βηματισμό του, σαν να προσπερνά τις μέρες μου πιο γρήγορα, πιο βιαστικά· κι εγώ -ο ανόητος- κυνηγώ να τον προφτάσω, όλο και πιο γρήγορα, όλο και πιο πιεστικά, όλο πιο επίμονα κι απεγνωσμένα· γεμάτος άγχος. Ξέχασα, τότε, που η ώρα ήταν η μόνη παράμετρος τής μέρας που δεν είχε σημασία, πως η μέρα γέμιζε με πολύ παιχνίδι, με πολλούς φίλους, με πολλές βόλτες, με ατέλειωτα χτυποκάρδια και έρωτες· τότε που ο χρόνος -λες και- δεν περνούσε με τίποτα κ

...Δεν μου ήταν άγνωστο· παιδάκι είχα ένα μπλε κι ένα κόκκινο που έδεναν πίσω με λαστιχάκι, και γραβάτες, επίσης, που τα φορούσα τις γιορτές συνήθως, σαν πιο επίσημα. Τα θυμήθηκα την Κυριακή το πρωί, όπως η μικρή κόρη των φίλων που είχαν έρθει επίσκεψη, έπιασε να ξεφυλλίζει ένα οικογενειακό άλμπουμ πάνω απ’ το τραπεζάκι του σαλονιού και, αίφνης, ανάμεσα απ’ τις σελίδες, κύλησε μια ασπρόμαυρη φθαρμένη κάπως φωτογραφία μου· παιδί με το παλτουδάκι μου και το κοντό μου παντελονάκ