Είχε η βόλτα μου κάτι από ξεφτισμένες αναμνήσεις και τα βήματά μου έσερναν μελαγχολικά το μήνυμα μετακίνησης υπ’ αριθ. 4. Μια νότα αφρικανικής σκόνης χλόμιαζε τον ορίζοντα που όμως δεν φαινόταν πίσω απ’ τις παλιές πολυκατοικίες, αλλά την παρουσία της υποψιάστηκα όπως έστρεψα αργά προς τα πάνω το βλέμμα όταν το τράβηξε μια ολάνθιστη μπουκαμβίλια, που πάλευε μ’ έναν ξερακιασμένο τοίχο. Ήταν μια απ’ αυτές τις μέρες [ή μήπως όχι;[ Υπάρχουν ακόμα ομορφιές σ’ αυτή τη γειτονιά, δεν