Η Ν. δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Χρόνια πριν είχε χειρουργηθεί και τη φιλοξενούσαμε στο σπίτι μας. Η οικογένειά της ζούσε εκείνη την εποχή στο εξωτερικό. Κυριακή απόγευμα πίναμε καφέ χαζεύοντας τηλεόραση, όταν μια όμορφη παρόρμηση για μια βόλτα μ’ έβγαλε έξω απ’ το σπίτι. Η αίσθηση του αέρα από το κατεβασμένο τζάμι απλώθηκε στο πρόσωπο χαρίζοντάς μου ένα δροσερό χάδι ελευθερίας. Σίγουρα κάποιο αδιόρατο χαμόγελο κρυβόταν κάπου στα χείλη. Μόνος με τον εαυτό μου κι η Αττική Οδός