Γείτονας, στην απέναντι πολυκατοικία έμενε, στον πρώτο. Ούτε τ’ όνομά του καλά – καλά δεν ήξερα, αλλά συναντώμασταν στα πήγαιν’ – έλα της καθημερινότητας, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα, συνήθως όταν έβγαζα βόλτα τον σκύλο και χαιρετιόμασταν φιλικά. Παρών πάντα κι από κοντά σε όλες τις εργασίες της πολυκατοικίας. Τον ξεχώριζα για το καμαρωτό του παράστημα και τον βιαστικό του βηματισμό. Θα ‘ταν δε θα ‘ταν 65άρης. Με τη γυναίκα του, την κυρία Χριστίνα, είχαμε περισσότερη οικειότη