Αισθάνομαι εξαντλημένος. Δρομέας μεγάλων αποστάσεων που δεν βρίσκει κάπου ένα μπουκαλάκι νερό, έναν άνθρωπο να του πει «κοντεύεις», δυο παλάμες να τον τονώσουν μ’ ένα ρυθμικό -ή έστω κι αδέξιο- χειροκρότημα. Είναι πολύς ο καιρός κι ο χρόνος όπως επαναλαμβάνεται σε μέρες καρμπόν και κάθετες νύχτες γίνεται ασφυκτικός, εχθρικός, ανυπόμονος κι ατίθασος. Η λογική με νοικοκυροσύνη ασύλληπτη τακτοποιεί -τουλάχιστον ως τώρα το κατάφερνε- τα «θέλω» και χαλιναγωγεί με νηφαλιότητα -του