Η ελληνική κρίση δεν αντιμετωπίστηκε αποκλειστικά ως τεχνοκρατικό ή οικονομικό ζήτημα, αλλά και ως πεδίο πολιτικών ισορροπιών, προσωπικών σχέσεων, καθυστερήσεων και ευρωπαϊκών σκοπιμοτήτων.