...Είναι άχαρη και μελαγχολική διαδικασία, σηματοδοτεί κάθε χρόνο και τυπικά το τέλος της εορταστικής περιόδου κι οριοθετεί ουσιαστικά την επιστροφή στην καθημερινότητα και τη ρουτίνα· οι χαρτόκουτες με τα Χριστουγεννιάτικα επιστρέφουν στις αποθήκες, οι πλατείες κι οι δρόμοι χάνουν την πρόσκαιρη φαντασμαγορία και λάμψη τους κι οι μαθητές επιστρέφουν στις σχολικές αίθουσες. Μόνο οι αναμνήσεις μένουν κι οι -απαραίτητες στην εποχή μας- φωτογραφίες στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γ

...Δεν μου ήταν άγνωστο· παιδάκι είχα ένα μπλε κι ένα κόκκινο που έδεναν πίσω με λαστιχάκι, και γραβάτες, επίσης, που τα φορούσα τις γιορτές συνήθως, σαν πιο επίσημα. Τα θυμήθηκα την Κυριακή το πρωί, όπως η μικρή κόρη των φίλων που είχαν έρθει επίσκεψη, έπιασε να ξεφυλλίζει ένα οικογενειακό άλμπουμ πάνω απ’ το τραπεζάκι του σαλονιού και, αίφνης, ανάμεσα απ’ τις σελίδες, κύλησε μια ασπρόμαυρη φθαρμένη κάπως φωτογραφία μου· παιδί με το παλτουδάκι μου και το κοντό μου παντελονάκ

…Τεμάχιζε την απεραντοσύνη τής γαλήνης ανάμεσα στα λιόδεντρα κι ένας καπνός, κάθε που άλλαζε τη φορά του τ’ αεράκι προς τη θάλασσα, πάσχιζε να δέσει έναν πνιχτό κόμπο στο λαιμό· οι ανθρώπινες φωνές, που, μόλις σταματά ο θόρυβος, πού και πού σκόρπιες ακούγονταν, μαρτύραγαν την παρουσία κι άλλων, η γλύκα όμως τού χειμωνιάτικου μεσημεριού αυτού του Δεκέμβρη κι η ομορφιά των χρωμάτων γύρω, στα δέντρα, στη θάλασσα, στον ουρανό, δεν άφηνε το νου να ξεστρατήσει γι’ αλλού και να εγκα