…Τεμάχιζε την απεραντοσύνη τής γαλήνης ανάμεσα στα λιόδεντρα κι ένας καπνός, κάθε που άλλαζε τη φορά του τ’ αεράκι προς τη θάλασσα, πάσχιζε να δέσει έναν πνιχτό κόμπο στο λαιμό· οι ανθρώπινες φωνές, που, μόλις σταματά ο θόρυβος, πού και πού σκόρπιες ακούγονταν, μαρτύραγαν την παρουσία κι άλλων, η γλύκα όμως τού χειμωνιάτικου μεσημεριού αυτού του Δεκέμβρη κι η ομορφιά των χρωμάτων γύρω, στα δέντρα, στη θάλασσα, στον ουρανό, δεν άφηνε το νου να ξεστρατήσει γι’ αλλού και να εγκα