Κοιτάζοντας πίσω, δύσκολα ξεχωρίζεις πού τελειώνει το γεγονός και πού αρχίζει η ερμηνεία του. Τα χρόνια αυτά δεν τα ζήσαμε μόνο· τα εξηγήσαμε κιόλας —πρόχειρα, βιαστικά, συχνά όπως μας βόλευε.

Πού να πήγανε τα καλοκαίρια της ζωής μου; Τα ψάχνω όπως την καλοκαιρία αυτές τις μέρες, που οι συννεφιές κι οι ξαφνικές μπόρες εναλλάσσουν τη διάθεση και συντηρούν την κακοκεφιά μαζί με τις σιωπές μου.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι προσαρμόζονται, οι θεσμοί κάμπτονται και η Δημοκρατία λειτουργεί υπό όρους —σαν «παρεμπίπτουσα» στην όλη διαδικασία— αρκεί να μη διαταράσσεται η πολιτική κυριαρχία κι η ασυλία της κυβέρνησης.

Κάτι βρωμάει. Όλοι το αισθάνονται, κανείς δεν λέει τι είναι. Γιατί σ’ αυτόν τον τόπο ακόμη κι η σήψη ξέρει να μεταμφιέζεται αλλάζοντας λεξιλόγιο, πρόσωπα, συσκευασίες και βιτρίνα.