Πού να πήγανε τα καλοκαίρια της ζωής μου; Τα ψάχνω όπως την καλοκαιρία αυτές τις μέρες, που οι συννεφιές κι οι ξαφνικές μπόρες εναλλάσσουν τη διάθεση και συντηρούν την κακοκεφιά μαζί με τις σιωπές μου.

Το Σύνταγμα και οι νόμοι προσαρμόζονται, οι θεσμοί κάμπτονται και η Δημοκρατία λειτουργεί υπό όρους —σαν «παρεμπίπτουσα» στην όλη διαδικασία— αρκεί να μη διαταράσσεται η πολιτική κυριαρχία κι η ασυλία της κυβέρνησης.

Κάτι βρωμάει. Όλοι το αισθάνονται, κανείς δεν λέει τι είναι. Γιατί σ’ αυτόν τον τόπο ακόμη κι η σήψη ξέρει να μεταμφιέζεται αλλάζοντας λεξιλόγιο, πρόσωπα, συσκευασίες και βιτρίνα.

Σε τι εποχές έζησαν και μεγάλωσαν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που σήμερα είναι από τριάντα έως πενήντα πέντε χρονών; Μέσα σε ποιες κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μορφώθηκαν, κοινωνικοποιήθηκαν, δημιούργησαν οικογένειες και προσπάθησαν να χτίσουν τη ζωή τους; Και κυρίως: τι απ’ όλα εκείνα παραμένει όρθιο σήμερα;