Κατά έναν περίεργο τρόπο, ενώ αυτά λένε τα λεξικά κι η λογική, εμένα το «λοιπόν», όπου κι αν βρίσκεται μου δημιουργεί ένα άγχος, μια ανησυχία κι έναν αδιόρατο φόβο για το «τι έπεται».

Είχε σταυρωμένα στην ποδιά τα δυο της χέρια κι ένα χαμόγελο ολότελα δικό της, κάτι ανάμεσα σε αψάδα αρμπαρόριζας και ηρεμίας μέσα από θυμιατό βγαλμένη.

Οι μικροί θεοί μας είναι ό,τι πιο μυθικό έχει πλάσει ο άνθρωπος.

Όταν ένα κόμμα εμφανίζεται διαρκώς ως η δεύτερη δύναμη, ως ο βασικός αντίπαλος της κυβέρνησης και ως η μοναδική πιθανή εναλλακτική λύση, σταδιακά παύει να θεωρείται μία επιλογή μεταξύ πολλών. Μετατρέπεται σε πολιτική αναγκαιότητα.