Ήταν όλοι γέροι· οι παππούδες, οι γιαγιάδες, θείοι, θειάδες. Μόνο η μάνα κι ο πατέρας μου εξακολουθούσαν να ’ναι νέοι!

Μπορεί η απότομη αλλαγή να μου προκάλεσε μια μικρή αναστάτωση, όμως το γεγονός ότι αισθάνομαι τον Σεπτέμβρη σ’ όλο του επαμφοτερίζον μεγαλείο -όπως παλιά- μου δημιουργεί και μια εσωτερική ασφάλεια, μια ισορροπία,

Κατά έναν περίεργο τρόπο, ενώ αυτά λένε τα λεξικά κι η λογική, εμένα το «λοιπόν», όπου κι αν βρίσκεται μου δημιουργεί ένα άγχος, μια ανησυχία κι έναν αδιόρατο φόβο για το «τι έπεται».

Είχε σταυρωμένα στην ποδιά τα δυο της χέρια κι ένα χαμόγελο ολότελα δικό της, κάτι ανάμεσα σε αψάδα αρμπαρόριζας και ηρεμίας μέσα από θυμιατό βγαλμένη.